| تبليغات | X |
ای شیراز ِ قصـــّــه !
ای کریه ترین اتــّــفاق ِ جهان ِ جاری ...
من
در
« روزی - روزگاری بیمارستان ِ ایران ... »
ما
با
هوای تازه ی زمستان های نیامده
آنها
بی
غروب ِ ممتد ِ دقایق ِ آلوده
می مانم و مانده ایم و خواهند ماند ...
پس
خداوند را سپاس
که همه ی آنچه را که گرفت و بخشید را
به حساب ِ شیفتگی ام گذاشت ...
و لاغیر !
***
وقتی به اون چیزی که دلخواهــِــته ، حتــّــی نزدیک هم نیستی ، خب خیلی طبیعی یه که به چیزی خیلی خیلی پایین تر و بی کیفیت تر راضی می شی ...
پس پیــــــــش به سوی زندگی در گــــــــــور ِ سبـــــــــزینه ...
***
کاش می شد دوشنبه ها رو برای مدّت ها از صفحه ی روزگار محو می کردم . یکشنبه ها رو هم همین طور . شنبه ها و پنجشنبه ها رو هم . خب این جووری سه شنبه و چهار شنبه تنها می شن پس اوونا رَم همین طور ...
اون وقت خودم می مونم و روزای بی اسم که عمرا ً از این که بهــِــشون بگم
« گــــَــــند ِ بلــــــــــند ِ کـــــِـــــــشدار » ناراحت نمی شن . اصَن بلد نیستن ناراحت بشن . پس هیچ وقت پیر نمی شن . مثه من ، مووهاشون سفید نمی شه . پس همیشه جوون می مونن .
***
چی ش خنده داره ؟ این که من هیچ لباس ِ دیگه ای با خودم نیوردم ؟ یا این که هیچ چیز ِ دیگه ای نداشتم که بیارم ؟
این به نظر ِ من ، یه چیز ِ عادّی یه . خیلی خیلی عادّی . امـــّــا اگه بخوای تحریک بشی واسه انجام دادن ِ کاری ، به نظر ِ من باید گریه کنی . نه این که منو با انگشت ِ سبابه ی دست ِ راستت نشون بــِــدی و چار تا ایکس شعر توو گوش ِ بغلی ِ احمق تر از خودت بگی و تــِــر تـــِــر بخندی .
( شیراز - آبان و آذر ِ هشتاد و هشت )
راستـــِـــش
دلم می خواد عاشق بشم .
عین ِ این فیلما ، وختی دارم از خیابوون رد می شم ، یه ماشین بزنه بهم ، بعد راننده ش ، که یه دختر ِ مجـــّــرد ِ بی نظیر ِ خوشگــِــل ِ فوق العاده ی پولداره ، بیاد پایین ، بگه : آقا چیزی توون شده ؟ منم - که پام شکسته - بگم : نه من هیچی م نیست ! و همین جووری الــَــکی الــَــکی عاشق ِ هم بشیم . عین ِ این فیلما ، مدّت ها ، بدوون ِ این که بدوونیم چرا ، عاشق ِ هم باشیم . با هم بریم پارک ، سینما ، گردش ، تختخواب ...
ولی واقعیت اینه که وختی فیلم تمووم بشه ، من خواهم مووند و یه « تــَــه - بیلیط ِ » به درد نخور که فقط واسه سطل ِ آشغال ساخته شده ...
اون وقت ، اگــَــرَم بخوام به « فیلم دیدن و فیلم شدن و فیلم کردن » ادامه بـــِـدَم ، باید با هموون « تــَــه - بیلیط ِ» به درد نخور ، بشینم سر ِ جامو قاچاقی به کارم برسم ...
امــّــا من مطمئنم که اوّلــا ً به من حتــّــی « تــَــه - بیلیط » هم نمی رسه ، ثانیا ً اگــَــرَم بیلیط گیرم بیاد ، می افتم « صندلی ِ اوّل ِ ردیف ِ اوّل » که از خوردن ِ نور ِ « زیادی زیاد ِ » پرده ، کوور بشم و هیچی از فیلم حالیم نشه . یا اگر بر فرض ِ محال هیچ کوودووم از این حالتا پیش نیاد ، عمرا ً شانس بیارم که بتوونم قاچاقی حرکتی بزنم ...
پس
چاره ای نیست - جز این که -
بزنم شبکه - چاهار
« سینما - ماوراء » ببینم .
***
گذشته از مزخرف گوویی ، باید بگم پارک ِ تنیس ، واقعا ً جای عجیب - غریبی شده . از اوون فــُــرما که آدم دووس داره عاشق بشه بیاد بــِــر ِه فقط پیاده روی کــُــنه با اوون مثلا ً عشقش ...
عوض شده ...
خيلي چيزا عوض شده ...
از ساختموون ِ سر ِ كوچه مون بگير تا ...
...
امّا تو ...
نه !
تو ‹‹ نه ›› !
تو هنوز عوض نشدي ...
زندگی را
خط کــِــشیده اند برای من .
خط کـــِــشی کــَــرده اند برای من .
و تمام !
*** ما رفتیم .
تا مرخصــّــی ِ بــَــعدی که معلوم نیس کــِــی ـــه . معلوم نیس اصلا ً هــَــس یا نه . معلوم نیس به درد می خوره یا نه .
ما رفتیم .
تا برسیم به آن جایی که پدربزرگ ِ خوووبــِــمان ، از آن آســـمان ِ نمی دانم چندم برایمان مقدّر فرموده اند .
که تــُــفا به ذات ِ - احیانا ً - اقدســِــشان ...
راا رفتن .
تا ســَــر - حد ّ ِ خوشی .
راا رفتن .
همین طوری الــَــکی و بی دلیل گریه کــَـردن .
رنجیدن از ... زخم ِ زبوونای خونــِــواده ...
راا رفتن .
از هیچ - جا ، به هیچ - جای دیگه ر ِسیدن .
کــِــنــِـف شدن .
لیز خوردن .
اقبالی .
مهراد .
محسن ِ چاوشی ، فیت امید ِ عامری .
بووی خوووب دادن .
سخت بودن .
شب بودن .
جغد بودن .
راا رفتن .
راا رفتن .
راا رفتن .
به *ـــا رفتن .
رفتن ...
...
رفتن ...
همین خوب است...
همین
خوب است ... ( س . ع . ص )
یه مــَـــرد بود ، یه مــَـــرد ...
یه چیزایی هــَــس ، که بهتر بود می دونستی ، شاید باعث می شد یه ســِــری اتفاقا نیفته . یا یه ســـِـری اتفاق ِ دیگه بیفته . نمی دونم ... فقط می دونم که شاید اوضاا بهتر می شد . شاید !
***
حاجی ســَــر ِت سلامت !
تواَم رفتی به ســـِــلوومتی . خواستم بگم که من هیچ وخ ، اون یه شب و دو روز ـو یادم نمی ره . از همین حالا منتظرم تا روز ِ آزادی ت . تا باز بریم هلند و بهمن دوولی اِماله - یا عــِـماله - کنیم و یاد ِ « سایه های پشه بــَـند ِ» شهیار آقا بیفتیم ...
در این خواب ِ بد ِ بد ، من و تو خووب ِ خووبیم ...
...Believe Me Bro
شوروعــِــش ، از یه صــُــبح ِ ولــَــرم بود . یه دربــَــس گرفتم . دو و پونصد . که بعدا ً فهمیدم تا دسته رفته توو پاچه م . توو راا ، یارو هــِــی از مزایای !! شهر ِ مثلا ً تاریخی شون حرف زد . ســَــرم داش از بی خوابی می ترکید . اومدم . ر ِسیدم . پیاده شدم . سلام دادم . جواب ندادن . یا شایدم دادن . بعد همه ی آشغالای توو باغچه رو جــَــم کردم . حیاطــــو آب " پاچی " کردم . سطلا رو خالی کردم . توو-والـــِــت ِ توو ساختموونو شــُــستم . یه گاری بار بود که خالی ش کردم . صد و نود و شیش دَفــِــه ، رفتم بیروون واسه جماعت ِ دکتر و سروان و عمـــلــِــه ، کوفت و زهر ِ مار خریدم . احترام گذاشتن به شیوه ی بسیار بسیار مناسب رو تمرین کردم . ماشین ِ جناب ِ سرکار - استوار رو لــُــنگ کشیدم . شیشه ی افسر - نگه بانی رو برق ا ِنداختم . بعد با سروانــِــمونــو بهنام اومدم توو آسایش گا . تختمــو تحویل گرفتم . جناب سروان ازم پرسید : موبایل داری ؟ گفتم : نـــَـــع ! گــُــف : سیگار چی ؟ گفتم : یه فندک داشتم که اِنداختمــِــش دووور . گــُــف : پس سیگاری هستی پسرم ؟ گفتم : نه ، فندکم واسه خوش گــِــلی توو جیبم بوود . بعد سروان رَف . من مووندم و جماعت ِ شیشه کـــِــش و پنیر باز که خیلی پایه شوون بالا بوود به اصطلاح ! دو تا شیش ، مادر ِ آقای پاس - بانی رو زدم . غرووب که شد ، بـــِــم گفتن : حالا می توونی بــِــری بخوابی !
پرسیدم : واسه همیشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه ؟